Πρωτοχρονιάτικη δεξίωση στο Weinstadt: Γιορτάστηκαν τα 50 χρόνια της Συναίνεσης Hülsesbach!

Πρωτοχρονιάτικη δεξίωση στο Weinstadt: Γιορτάστηκαν τα 50 χρόνια της Συναίνεσης Hülsesbach!

Η πρωτοχρονιάτικη δεξίωση στο Weinstadt ήταν μια ιδιαίτερη επέτειος: 50 χρόνια από τη συναίνεση του Hülsesbach. Αυτή η σημαντική κατευθυντήρια γραμμή για την πολιτική εκπαίδευση στη Γερμανία ξεκίνησε το 1976 κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στο Beutelsbach και έκτοτε έχει αποδειχθεί σημαντικό θεμέλιο για τη δημοκρατική εκπαίδευση των μαθητών. Η διευθύντρια του Κρατικού Κέντρου Αγωγής του Πολίτη, Sibylle Thelen, μίλησε στην εκδήλωση και τόνισε τη συνάφεια των αρχών της συναίνεσης σε μια εποχή που παρατηρούνται κοινωνικοί διαχωρισμοί και ασυμβίβαστες ομάδες. Η ομιλία επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην εκπαίδευση στο πνεύμα της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ισότητας, τα οποία πρέπει να εγγυηθούν η Συναίνεση Beutelsbach. [ZVW] αναφέρει ότι η Θέλεν υπογράμμισε τη σημασία αυτών των αρχών στο τρέχον πολιτικό τοπίο.

Η συναίνεση του Bechersbach περιλαμβάνει τρεις αρχές: την απαγόρευση της υπερβολής, την απαίτηση για διαμάχη και τον προσανατολισμό των μαθητών. Η πρώτη αρχή δηλώνει ότι οι δάσκαλοι δεν πρέπει να επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις στους μαθητές, ενώ η αμφιλεγόμενη αρχή διασφαλίζει ότι στην τάξη καλύπτονται διαφορετικές απόψεις στην επιστήμη και την πολιτική. Επιπλέον, οι μαθητές θα πρέπει να είναι σε θέση να αναλύουν τις δικές τους πολιτικές θέσεις και να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική διαδικασία. Αυτές οι αρχές αναπτύχθηκαν ως μια ελάχιστη συναίνεση μεταξύ διαφόρων πολιτικών διδακτικών μαθημάτων κατά τη διάρκεια του συνεδρίου στο Beutelsbach και αποτελούν κεντρική βάση για την πολιτική εκπαίδευση τόσο στα σχολεία όσο και σε εξωσχολικά πλαίσια. [bpb] εξηγεί ότι η συναίνεση προέκυψε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προκειμένου να γίνει σαφής διάκριση από την πολιτική παιδεία στο Τρίτο Ράιχ και να ενώσει μια μεγάλη ποικιλία ιδεολογικών προσεγγίσεων.

Αντιπαραθέσεις και προκλήσεις

Αν και η συναίνεση του Bechersbach είναι ευρέως αναγνωρισμένη, υπάρχουν και επικριτικές φωνές. Μια κοινή κριτική είναι ότι η συναίνεση ως κανονιστικότητα είναι πολύ ασαφής και μπορεί να αξιοποιηθεί προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Πολιτικά κόμματα όπως το AfD χρησιμοποιούν επίσης τη συναίνεση στις εκστρατείες τους για να απαιτήσουν ουδετερότητα από τους δασκάλους. Αυτό οδηγεί σε παρεξηγήσεις, ειδικά αν οι δάσκαλοι πιστεύουν ότι πρέπει να παρουσιάζουν εξτρεμιστικές θέσεις και απόψεις εξίσου στην τάξη. [Wikipedia] καθιστά σαφές ότι υπάρχει ένα όριο: όταν αμφισβητούνται κεντρικές θεμελιώδεις αρχές του συντάγματος, ο δάσκαλος πρέπει να λάβει και να υπερασπιστεί μια θέση.

Η συζήτηση για τη Συναίνεση του Beutelsbach κυριαρχείται από το ερώτημα ποια θέματα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αμφιλεγόμενα στην τάξη. Οι επικριτές φοβούνται μια αποπολιτικοποίηση της πολιτικής παιδείας εάν η αμφιλεγόμενη απαίτηση ερμηνευθεί ως απαίτηση ουδετερότητας. Ως εκ τούτου, η Ένωση Εκπαίδευσης και Επιστήμης τόνισε ότι οι δάσκαλοι δεν χρειάζεται να είναι πολιτικά ουδέτεροι και ότι είναι απαραίτητες οι κριτικές συζητήσεις με τον εξτρεμισμό.

Η πρωτοχρονιάτικη δεξίωση στο Weinstadt όχι μόνο τίμησε την εμφάνιση της συναίνεσης Beutelsbach, αλλά τόνισε επίσης τις τρέχουσες προκλήσεις και τον συνεχιζόμενο σημαντικό ρόλο της πολιτικής εκπαίδευσης σε μια δημοκρατική κοινωνία.